"Lieve premier Jetten"

Als ik nu nog op de middelbare school zat, bijvoorbeeld in de vierde of vijfde klas, en de lerares Nederlands zou mij de opdracht geven om een opstel te schrijven over wat ik vind van de Nederlandse regering, wat zou ik dan schrijven?

Ik verplaats me graag in de 17-jarige die ik toen was, want ik geloof dat jonge mensen soms onbevangener, frisser, eerlijker, minder conformistsich en minder gehersenspoeld denken dan de bijna 78-jarige man die ik nu ben of de oudere maar eigenlijk nog jonge politici die de Nederlandse regering vormen.  

Ik zou mijn opstel waarschijnlijk de vorm geven van een brief aan "de premier" en misschien zou ik in plaats van "beste" het ongewone "lieve" gebruiken, om zo dicht mogelijk bij hem te staan. Ik zou hem eerder willen omhelzen dan van mij afduwen. Want als ik hem wegduwde zou hij waarschijnlijk geen letter lezen van wat ik hem schreef. Tenzij ik dat zo charmant of verleidelijk of provocerend zou doen dat hij nieuwsgierig was waarom de aantrekkelijke jongeling die ik toen was, zo ongezouten zijn afkeer duidelijk maakte van wat hij als premier deed of naliet te doen.

Vervolgens zou ik, denk ik, mijn brief concentreren op wat mij (ook toen al) het meest bezighield: de buitenlandse politiek van Nederland. Toelichting: toen ik 17 was, in 1965, was ik diep verontwaardigd over de bombardemneten van de Amerikanen in Vietnam. Diezelfde verontwaardiging heb ik nu over de Amerikaanse (en Israëlische) bombardementen op Iran.

Maar behalve mijn verontwaardiging uiten, wat zou ik de premier nog meer schrijven? Daarover zou ik ook als 17-jarige even hebben moeten nadenken, waar je de tijd voor had in de 45 minuten die je als leerling kreeg voor het schrijven van een opstel.

Maar nu, als oudere man die veel meer weet dan de jongen van toen, hoewel ik toen ook al veel las, vind ik het toch lastig hoe ik deze brief na dat "lieve premier" zal voortzetten. Dus zoek ik mijn toevlucht tot wat ik aan mijn moeder schreef toen ik 19 was, twee jaar ouder dus maar in mijn herinnering met dezelfde gedachten en gevoelens die ik als 17-jarige had.

Ik schreef mijn moeder:

"Ik was gisteren even bij Marianne & Philippe. Laatst had ik mijn handtekening op een lijst gezet, een motie voor de stopzetting van de bombardementen op Noord-Vietnam etc. etc. Het bleek dat Philippe deze lijsten overal had opgehangen. Bij de ondertekenaars vormden de sociologen de grootste groep, het kleinste aantal zat bij de geneeskundige studenten. Dit spreekt voor zichzelf.

Zoals te verwachten was, blijft Johnson [de president van de Verenigde Staten] bijzonder optimistisch over de situatie in Viëtnam. Hoe vonden jullie die foto van een Vietcong-officier die met een pistool werd geëxecuteerd door een Zuid-Viëtnamese kolonel? Ik neem aan dat de Amerikanen in Zuid-Viëtnam zich op het ogenblik niet zo prettig voelen."

Dus ik zou mijn opstel na dat "Lieve premier Jetten", als volgt kunnen voortzetten: "Ik ben diep verontwaardigd over de bombardementen van de Verenigde Staten op Iran en ook over het vermoorden van Iraanse leiders en zou van de Nederlandse regering verwacht hebben dat zij even verontwaardigd was, want het is een flagrante schending van de normen en waarden van de westerse beschaving die pretendeert de internationale rechtsorde te verdedigen en elk militair geweld veroordeelt dat in strijd is met deze rechtsorde. Maar wat ik haast nog erger vind is dat u op geen enkele manier blijk heeft gegeven dat u het eens bent met uw Spaanse collega Pedro Sánchez of met de Duitse president Frank-Walter Steinmeier, die beiden de Amerikaanse aanval op Iran hebben veroordeeld. Graag hoor ik van u waarom u zich niet achter de veroordeling van Sanchéz en Steinmeier heeft geschaard. Ik hoop dat u dat nog wel zult doen om er zo aan bij te dragen dat aan deze oorlog een eind wordt gemaakt. Misschien doet u aan stille diplomatie, maar het feit dat u niet heeft tegengehouden dat het door de Nederlandse staat politiek gecontroleerde koningspaar gaat logeren bij president Trump in het Witte Huis, geeft mij de indruk dat u door deze logeerpartij niet te verbieden, Trump een steuntje in de rug geeft. Ook dat vind ik uitermate treurig. Met vriendelijke groet, ...."

Hoe zou premier Jetten reageren als hij zo'n brief van een 17-jarige jongen ontving? Op de foto hierboven sta ik op de tweede rij, een beetje gebogen, met de handen op mijn knieën.

Stop de gekte

Een van de dingen die ik dagelijks doe, is het lezen van nieuws en artikelen, over van alles dat mijn interesse heeft, variërend van internationale politiek en economie tot en met groene energie en landbouwpolitiek, en ook meer sociale en culturele onderwerpen. Vooral als ik mij bezighoud met internationale conflicten en oorlogen, en daar 's morgens over praat met Aafke, verzucht ik wel eens dat  deze bezigheid van mij, vanuit betrokkenheid met mensen en de wereld, eigenlijk verspilde, verloren tijd is en dat ik moet proberen meer tijd vrij te houden voor waar ik meer aan heb en plezier aan belieef, zoals in de natuur zijn en vrienden en familie zien.

Vanmorgen vond ik, toen ik op onze laptop naar een video zocht die niet meer in mijn computer zit omdat mijn zoon die heeft ge-update en sinds die tijd vele bestanden zijn verdwenen, waaronder video's en foto's, en vond de afbeelding hierboven, die ik zojuist doorstuurde naar de zogenoemde Golfgroep die ik leid, een groep van oud-journalisten (sommigen van ons publiceren nog regelmaitg; ik niet meer terwijl ik toch jarenlang voor De Groene en andere media heb geschreven), oud-politici (eenmaal politicus, altijd politicus?), emeritus professoren, schrijvers, wetenschappers, "gewone mensen" (net als ikzelf), een groep van zo'n honderd mensen, die ondanks hun activiteiten nu en vroeger, weinig invloed heeft.

Afijn, ik zag die afbeelding en stuurde hem een half uur geleden per e-mail door naar de Golfgroep, met als titel de bestandnaam die ik aan de afbeelding had gegeven, "stop de gekte" : 

"Ik vond net bijgaand beeld (kopie van een pagina uit mijn dagboek) onder "Pictures" in de laptop van Aafke en mij, die we gebruiken als we met vakantie zijn. Ik weet niet meer wanneer ik dit in een van mijn dagboeken schreef. Het kan een jaar geleden zijn, maar het kan ook drie of vier jaar geleden zijn, of langer. 

Het is ongewoon dat ik dit naar julie stuur, maar we leven ook in ongewone tijden. Of is deze tijd toch normaler voor de wereld die mensen creëren dan we denken of hopen?

groet, Jan Joost" 

"Mijn ogen zijn gevuld met een vaag groen."

Deze blog wordt verondersteld Nederlands te zijn, daarom ook de Nederlandse titel. Maar soms schrijf ik iets op een ander blog, zoals Tutto è possibile, of  Thoughts, en denk dan opeens of vele weken of maanden later: laat ik het ook op Wondertje zetten. Zoals nu, met een stukje dat ik pas schreef naar aanleiding van een stukje dat veel is bekeken op Tutto è possibile:  

Saturday, March 07, 2026

Alba: "Se me han llenado los ojos de verde vago."

La entrada de abajo es la cuarta más visitada de este blog. No sé por qué tanta gente la ha visto. Será por la tranquilidad de la imagen? Será por el tema? O será porque mis amigos blogueros que han comentado tienen una red de contactos que la han compartido?

Thursday, July 09, 2009

Traducir y traspasar

No es fácil traducir algo que he escrito en holandés a un castellano que suena bien y transmite los significados del texto. Cada texto tiene su ritmo y sus connotaciones.

En la entrada anterior dije que el holandés y alemán dominaban mis recuerdos del viaje en bici al bordo del río Ems ("lungo il fiume" suena mejor). Escribí en holandés lo siguiente (después lo traduzco):

Het duurde twaalf dagen voordat we er waren en toen ik op de lage houten brug stond met mijn ellebogen op de leuning gesteund en naar kleine sijpelende stroompjes vlak naast mij keek, sommige niet groter dan een paar centimeter, en naar het groene waas van de beginnende rivierbedding, al die grashalmen en al die bladeren van struiken en bomen, en ik niets anders hoorde dan het zoemen van insecten, want het duurde bijna een uur voordat de eerste vogels weer begonnen te zingen, en ik naar de blauwe lucht keek die zich ver boven mij nauwelijks vertoonde, zozeer was ik door groen omringd, en ik rond de boomkruinen vlinders zag dansen en de eerste vogels begonnen te zingen en er een haas aan kwam huppelen die met zijn oren recht omhoog een eindje verderop doodstil bleef zitten en er een bonte specht verscheen die op een omgevallen boomstam houtsplinters in het rond deed vliegen, was er niet alleen het leven van de prille rivier Eems maar ook dat van de insecten, vlinders, vogels en dieren die ik sinds mijn kindertijd ken. Aafke zat naast mij te tekenen en ik wist dat het goed was.

Es una frase muy larga, extremadamente larga, lo que es poco común en holandés y más común en alemán, pero incluso en alemán es un poco exagerado... Fue a propósito, como también fue a propósito que agregué al final esa sentencia corta y ceremonial de que Aafke estaba dibujando sentada al lado de mí y yo sabía que era bueno... en ik wist dat het goed was... o sea, parafraseando un texto conocido: y Él sabía que era bueno. (ironía suave, no cierto?)

Pucha, sería demasiado cansador traducir textualmente esa frase larga holandesa, mejor traspaso su mensaje principal:

Después de 12 días llegábamos al fuente y cuando veía el verde vago de la paja y de las hojas de los arbustos y árboles y sólo escuchaba el zum-zum de los insectos porque todavía los pájaros no habían vuelto a cantar, y vi las mariposas bailando alrededor de las copas de los árboles, y veía aparecer una liebre y un pájaro carpintero, no sólo se presentó la vida del río emergente Ems, sino también la de los insectos, mariposas, pájaros y animales que conozco desde mi juventud.

Claro, el texto en holandés es mucho más bonito. Por supuesto! (jaja)

Felizmente, el dibujo de Aafke no necesita traducción. Sin embargo, tomé parte del dibujo para destacar el verde vago que me impresionó tanto estando sentado por lo menos una hora, casi sin moverme, al lado de la fuente del río Ems.

2:06 AM