Stop de gekte

Een van de dingen die ik dagelijks doe, is het lezen van nieuws en artikelen, over van alles dat mijn interesse heeft, variërend van internationale politiek en economie tot en met groene energie en landbouwpolitiek, en ook meer sociale en culturele onderwerpen. Vooral als ik mij bezighoud met internationale conflicten en oorlogen, en daar 's morgens over praat met Aafke, verzucht ik wel eens dat  deze bezigheid van mij, vanuit betrokkenheid met mensen en de wereld, eigenlijk verspilde, verloren tijd is en dat ik moet proberen meer tijd vrij te houden voor waar ik meer aan heb en plezier aan belieef, zoals in de natuur zijn en vrienden en familie zien.

Vanmorgen vond ik, toen ik op onze laptop naar een video zocht die niet meer in mijn computer zit omdat mijn zoon die heeft ge-update en sinds die tijd vele bestanden zijn verdwenen, waaronder video's en foto's, en vond de afbeelding hierboven, die ik zojuist doorstuurde naar de zogenoemde Golfgroep die ik leid, een groep van oud-journalisten (sommigen van ons publiceren nog regelmaitg; ik niet meer terwijl ik toch jarenlang voor De Groene en andere media heb geschreven), oud-politici (eenmaal politicus, altijd politicus?), emeritus professoren, schrijvers, wetenschappers, "gewone mensen" (net als ikzelf), een groep van zo'n honderd mensen, die ondanks hun activiteiten nu en vroeger, weinig invloed heeft.

Afijn, ik zag die afbeelding en stuurde hem een half uur geleden per e-mail door naar de Golfgroep, met als titel de bestandnaam die ik aan de afbeelding had gegeven, "stop de gekte" : 

"Ik vond net bijgaand beeld (kopie van een pagina uit mijn dagboek) onder "Pictures" in de laptop van Aafke en mij, die we gebruiken als we met vakantie zijn. Ik weet niet meer wanneer ik dit in een van mijn dagboeken schreef. Het kan een jaar geleden zijn, maar het kan ook drie of vier jaar geleden zijn, of langer. 

Het is ongewoon dat ik dit naar julie stuur, maar we leven ook in ongewone tijden. Of is deze tijd toch normaler voor de wereld die mensen creëren dan we denken of hopen?

groet, Jan Joost"